Ég er haldinn þeirri skoðun, að heimur án trúarbragða sé betri heimur.

Afhverju finna trúleysingjar sig svo oft knúna til þess að verja skoðun sína gegn þeim trúuðu? Ætti þessu ekki að vera snúið öfugt? Er eðli þessa tveggja 'lífsviðhorfa' ekki svo það sé þeim trúuðu sem beri að verja sína skoðun?
Í stað þess að falla aftur og spila út mannréttinda-spjaldinu og segja: ,,Af því að það er réttur minn að vera trúlaus", hversvegna ekki sækja að andstæðingnum beint að rótinni og krefjast svara! Því undir venjulegum kringumstæðum, komi einhver með fullyrðingu þá ber honum að rökstyðja hana. Við höfum þetta að leiðarljósi t.d. í réttarsölum útum mestallan heim þar sem við rökstyðjum sekt og sakleysi, og afhverju þá ekki að hafa þetta að leiðarljósi þegar kemur að e-u jafnmikilvægu og "Hvernig varð heimurinn til?" ?

Ef við höldum okkur við réttarhalds-viðlíkinguna: Hvernig myndi þetta líta út ef þessi umræða yrði færð í réttarsal fyrir framan hlutlausan kviðdóm?
Eðlilegast væri að Trúaðir sætu í stól sakborningsins, enda þarf hann að verja sitt mál (þó þessu sé auðvitað ekki hagað svo í raunveruleikanum). Mér þykir það eðlilegast, því sama hvort horft er á það frá augum Trúleysingja eða Trúaðra, þá kom veröldin á undan trúarbrögðum, þ.e.a.s. fyrst kom veröldin, og svo komu mennirnir sem túlkuðu hana.
Hinir Trúlausu sitja í stóli stefnandans, þar sem að þeir vilja meina að veröldin sé eins og hún er, og gefi ekki til kynna að ekkert annað búi fyrir utan hana. Trúlausir krefjast þess að Trúaðir útskýri hversvegna þeir vilja halda öðru fram, og eiga því með réttu að gegna hlutverki stefnandans.
Og hefjast svo réttarhöldin.
Við sjáum 'stefnandann' færa fram sönnunargögn á sönnunargögn ofan. Vísindalega staðfest gögn sem stangast gróflega á við yfirlýsingar 'sakborningsins'. Við fáum fræðimenn allsstaðar að sem leggja fyrir okkur lögmál og kenningar sem með staðreyndum útskýra allt, gegnt því sem Trúaðir halda fram.
Og nú á verjandinn leik. Með hendur tómar vísar hann í gamlar skruddur, ímyndaða anda, guði og kraftaverk. Málflutningur verjandans er laus við rökfestu, og vonast hann einungis til þess að vinna kviðdóminn yfir á sitt band með hrífandi frásögnum af fornum atburðum. Og hann gerir það af tilfinningu, enda er tilfinning eina vopnið sem Trúaðir búa yfir.
Þessi leikur endurtekur sig í nokkur skipti, Trúlausir færa fram sönnunargögn A, B, ... , Z , en trúaðir hafa ekkert á milli handanna. Eftir margra daga réttarhöld fer kviðdómurinn inn í sitt herbergi og samræmir niðurstöður sínar. Að lokum les dómarinn úrskurðinn...
,,Saklaus" !
Þetta er einmitt málið! Ef kviðdómurinn er tákngervingur fyrir almenna hugsun, þá eru trúaðir dæmdir saklausir! Þrátt fyrir hrikalegan málflutning, og þrátt fyrir óyfirstíganlega mörg sönnunargögn sem benda til sektar, þá finnst kviðdómnum ekkert varhugavert við afstöðu Trúaðra!
En hvaða máli skiptir þetta? Hvaða máli skiptir það þótt einhver trúi því að Þór sé Þrumuguð sinn eða Jesú sé sonur Skaparans?
Ég vil meina að þetta risti mun dýpra en sem bara 'réttur hvers og eins'. Ef við ræktum ekki vísindalega hugsun, rökfærða afstöðu til alheimsins hjá hverjum hverjum og einum, þá erum við að grafa undan möguleikum mannsins til framfara.
Ég er ekki að segja "Bönnum trúarbrögð!" , heldur er ég að meina að með því að viðurkenna trúarbrögð sem alvöruskoðun á alheiminum, þá erum við að setja vísindi og bábiljur á sama stall. Ef almenn vitund væri sú að lógískt séð standast trúarbrögð ekki grannskoðun á nokkurn einasta hátt, þá værum við um leið að efla vísindalega hugsun, sem um leið eflir möguleika mannkyns!
Hættum því að afsaka skoðun okkar sem trúleysingjar, hættum að vera í vörn! Ef við breytum almennum hugsanahætti og höfum röksemd og vísindalega hugsun að leiðarljósi, munu trúarbrögð lognast út af sjálfu sér.
Þetta er ferli sem tekur sinn tíma, en ferlið er byrjað.